زمينهاى دور تر است و بايد براى آنها رها كرد و جائز نيست نزديكان آب زايد بر حاجت خود حبس كنند و به دورتران بفروشند و در روايت است كه زمين بالا براى نخل آب را ببندد تا به كعب رسد و براى زرع تا بند نعلين و باقى را براى زمين پائين رها كند و در كتاب قواعد فرمود براى زمين پائين از باقى آب به همين مقدار يعنى نخل تا ساق و براى درخت ديگر تا قدم و براى زراعت تا بند نعلين اكتفا كنند و هر كس مىتواند چراگاه ملك خاص خود را قرق كند و ديگران را از چرانيدن حشم باز دارد اما چرا گاه مباح را نمىتواند مگر امام عصر عجل الله فرجه كه انفال خاص او است هر گاه كسى آسيايى دارد و نهرى نزديك آن مىگذرد و آسيا را مىگرداند دليل آن است كه آسيا از آن نهر حق دارد و صاحب نهر نمىتواند بىرضاى صاحب آسيا مجرى را از آنجا بگرداند و همچنين اگر صاحب نهر اذن دهد كه كسى آسيا نزديك نهر او بسازد نمىتواند از آن اذن برگردد هم چنان كه زمينى را عاريه دهد براى دفن ميت يا تخته را براى ساختن كشتى با آن كه عاريه عقد جائز است نمىتواند آن را فسخ كند تا حاجت ميت به قبر و حاجت كشتى به تخته برگزار شود